 |
قسم الشعر الشعبي كربة الغربه |
كربة الغربه
غـربـه ، وجـيتـك يـالـوطن تحتويني كـربـه، وانـا فـي داخـلي هـمّ غـربـه
ضــيّعــت حــلمٍ راســماتـه : يـديـني وضـاع الـفرح بَعْده لـدغـني ب دربه
أذبح وطن حزني ، وَلا احني جبيني وأسـكن قبر غربه ، محاصر ب قربه
حــتى ولـو بـعت الـحزن يـشتـريـني يـرجـع مـثل طير(ن) فقد درب سربه
يـكفـي يـدوزن طـعنـته فـي سـنيـني شتت ملامح ه الوطن ، صاب ضربه
مــا أشــتهـي دنـيا ، وَلَا تـشتـهيـني لَنّ الــقدر حــتّم عـلى الـروح حـربـه
مـدري مـتى بـلقى وطـن يـرتـويـني يـشرب مِزِن عـينـي ، وتـنسـاه كربه
غـربـه تـشاغـبنـي وتـطوي حـنيـني غــربـه تـبعـثرنـي وانـا أصـل تـربـه
طــفلــه أنــا يـمّه ، قـبل تـحضـنيـني مـاكـو حـزن ،قـلبـي نـسى لا يمُرْ بِه
غـربـه ، وحـزني وش كثر يرتجيني وكـاس الـوجع والله خنقني ب شربه
|
|
|
| | |